Een geheugen dat met ons meegroeit.
Wat als de overheid niet steeds opnieuw hoeft te beginnen, maar kan voortbouwen op de kennis, ervaringen en afwegingen van mensen?
De overheid heeft informatie. Maar waar blijft de ervaring?
“Waarom hebben we dit destijds zo gedaan? Wat is al geprobeerd? En wie weet nog wat er écht gebeurde?”
Rapporten, evaluaties en projectdossiers bevatten waardevolle informatie. Maar veel van wat het verschil maakt, blijft in hoofden van mensen zitten: de context van een besluit, een uitzondering, een mislukte aanpak of juist een werkwijze die lokaal wél werkt.
Bij vertrek, roulatie en de overgang naar nieuwe projecten raakt die ervaringskennis gemakkelijk uit beeld. Memory Box onderzoekt hoe we zulke kennis beter kunnen behouden, verbinden en opnieuw gebruiken — met de mens als kennisdrager, niet alleen AI als zoekmachine.
Drie manieren waarop een organisatiegeheugen kan helpen
Dit zijn mogelijke toepassingen die we willen onderzoeken, geen reeds bewezen resultaten van Memory Box.
Kennis vasthouden
Ervaringen en beslislogica van professionals vindbaar houden, ook wanneer mensen van functie of organisatie veranderen.
Van elkaar leren
Praktijkervaring uit projecten en uitvoering verbinden met nieuwe vraagstukken, zodat teams niet steeds vanaf nul beginnen.
Over grenzen heen werken
Lessen, relaties en historische context rond langdurige maatschappelijke opgaven beter beschikbaar maken voor verschillende organisaties.
Niet nóg een documentenmap. Een samenhangend organisatiegeheugen.
Memory Box is een concept voor een AI Organization Memory. Het beoogde systeem brengt kennis uit bestaande bronnen én nieuwe gesprekken samen als afzonderlijke, onderling verbonden kenniseenheden: Knowledge Objects.
Daarbij gaat het niet alleen om wat iemand weet, maar ook om herkomst, onderbouwing, context, relaties en onzekerheid. AI kan vervolgens dienen als interface om die kennis toegankelijk te maken.
- Kennis in plaats van alleen documenten
- Relaties tussen ervaringen, besluiten en lessen
- Herleidbaarheid en menselijke controle als ontwerpprincipes
Eerst bewijzen dat we kennis uit gesprekken kunnen halen.
Eind september 2026 start het eerste praktijkexperiment met Conversational Knowledge Capture (CKC): AI die iemand helpt zijn of haar ervaringskennis expliciet te maken via een natuurlijk gesprek.
Waar staan we nu?
We bouwen stapsgewijs en maken onderscheid tussen wat is verkend, wat nu wordt getest en wat nog toekomstmuziek is.
De vorm verkennen
Vier teams verkenden hoe AI via natuurlijke gesprekken impliciete kennis kan helpen vastleggen. Hun verschillende ontwerpen vormen de basis voor de volgende stap.
Bouwen, gebruiken, leren
Twee teams ontwikkelen elk een werkende CKC-implementatie en testen deze met gebruikers, inclusief controle over kennis en een concrete vorm van hergebruik.
Toetsen wat kan groeien
De inzichten kunnen richting geven aan verdere ontwikkeling van het organisatiegeheugen, aanvullende toepassingen en afspraken over beheer en governance.
De genoemde vervolgstap is een ambitie. Er is nog niet aangetoond dat Memory Box de beschreven organisatieproblemen oplost.
Kennis delen begint met vertrouwen.
Niet iedereen deelt ervaringen op dezelfde manier. Sommigen willen erkenning, anderen vrezen controle, extra werk of het verlies van hun professionele positie. En sommige kennis vraagt om zorgvuldigheid omdat zij contextgevoelig of niet openbaar is.
Daarom onderzoeken we naast de techniek ook de voorwaarden voor kennisdeling: een veilige werkomgeving, transparantie over gebruik, heldere toestemming en ruimte om informatie aan te passen of niet te delen.
Van eerste proef naar gedeelde lessen.
Memory Box is in ontwikkeling. Zodra de eerste praktijkresultaten beschikbaar zijn, delen we wat werkt, wat schuurt en wat de vervolgstappen kunnen zijn.